Γράφει ο Δημήτρης Μακρής
1.-Προ έτους δημοσίευσα άρθρο <<ΑΓΡΙΝΙΟ ΠΟΛΗ ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ>>. Θα το βρείτε εύκολα αν κουγκλάρετε ‘’Πολλές φανφάρες ακούμε,,. Έτσι θα μπείτε καλύτερα στο νόημα της παρούσας εισήγησης η οποία απευθύνεται σε όλη την κοινωνία του τόπου μας και ιδιαίτερα σε αυτούς οι οποίοι οφείλουν να νοιάζονται για την προκοπή της περιοχής μας. Για μένα αφορμή αποτέλεσε η αγάπη μου για τον τόπο αυτό βλέποντας την υφιστάμενη αδικία συγκριτικά πάντα με την υπόλοιπη Ελλάδα. Όπως πληροφορήθηκα το άρθρο μου προκάλεσε ενδιαφέρον στην κοινωνία του Αγρινίου, όμως το ζητούμενο δεν είναι αν άρεσε ή αν συζητήθηκε αλλά αν έγινε κάτι προς την κατεύθυνση που πρότεινα.
2.- Ένα χρόνο τώρα δεν πάρθηκε η προτεινόμενη πρωτοβουλία. Το Αγρίνιο αποψιλωμένο μαραζώνει. Η Αιτωλοακαρνανία εξακολουθεί να υστερεί σε υποδομές, επενδύσεις, συγκοινωνίες, παραγωγική ανασυγκρότηση και δημογραφικά συρρικνώθηκε. Οι διαπιστώσεις είναι πάρα πολλές και δεν είναι αντικείμενο του παρόντος κειμένου. Το ζητούμενο λοιπόν είναι η αναζήτηση διεξόδου προς την ανάπτυξη με το ερώτημα: Μήπως πρέπει να αλλάξουμε τρόπο διεκδίκησης; Θεωρώ πως ναι και ιδού η ανανεωμένη πρότασή μου. Να καθιερωθεί σε ετήσια βάση <<Έκθεση υπανάπτυξης της Αιτωλ/νίας>>.
3.-Να ανατεθεί σε ανεξάρτητο φορέα με πρωτοβουλία του Δήμου Αγρινίου σε συνεργασία με τα Επιμελητήρια και τους όμορους Δήμους συνάμα με φορείς κοινωνικούς, με φορείς παραγωγικούς αλλά και με σύσσωμη την αυτοδιοίκηση και την επιστημονική κοινότητα. Η έκθεση πρέπει να αποτυπώνει την πραγματικότητα χωρίς να καταγγέλλει πρόσωπα. Τι είχαμε και τι μας απόμεινε από τις υποδομές; Ποιες ήταν οι υποσχέσεις της πολιτείας και ποιές από αυτές υλοποιήθηκαν; Ποιές ήταν οι επενδύσεις σε σύγκριση με άλλες περιοχές; Πως εξελίσσεται ο πληθυσμός; Πόσοι νέοι μας και γιατί εγκαταλείπουν τον τόπο μας; Γιατί έκλεισαν τα σχολεία και ερήμωσαν τα χωριά μας; Ποιά είναι η κατάσταση οδικών και σιδηροδρομικών δικτύων; Τι γίνεται με τις παραγωγικές υποδομές , με την αγροτική οικονομία, με την κτηνοτροφία με την αλιεία, με τον ανύπαρκτο τουρισμό εκεί που πράγματι δεν υπάρχει και την μη αξιοποίηση του φυσικού πλούτου; Πόσο αξιοποιούνται οι δυνατότητες του Αχελώου, της Τριχωνίδας, της Αμβρακίας του Μεσολογγίου και του Ιονίου; Πόσα κονδύλια διατίθενται στην περιοχή μας από εθνικά και ευρωπαϊκά προγράμματα και ποιά τα αποτελέσματα; Τελικά και συγκριτικά πάντα βρισκόμαστε ως Αιτωλ/νία ισομερώς στον χάρτη ανάπτυξης της χώρας; Γιατί φαινόμαστε ξεχασμένοι και αδικημένοι; Ζητάμε προνόμια; Όχι. Ζητάμε ισόρροπη ανάπτυξη.
4.- Η πλούσια σε παραγωγική δυνατότητα γη μας, τα άφθονα νερά (λίμνες, ποτάμια, θάλασσα) ο αναξιοποίητος ορεινός όγκος και ένα Αγρίνιο που θα μπορεί να λειτουργήσει ως αναπτυξιακό κέντρο της μεγάλης ενδοχώρας του. Να δοθεί η δυνατότητα στο Αγρίνιο να παίξει τον ρόλο που δικαιούται ως την μεγάλη πόλη που δεσπόζει στον παραμελημένο δυτικό άξονα δηλ. μεταξύ Πατρών και Ιωαννίνων. Χρειαζόμαστε συγκεκριμένο αναπτυξιακό σχέδιο και όχι καρκινοβατούσες και αποσπασματικές παρεμβάσεις ώστε η παραγωγικότητα, η επιχειρηματικότητα, η εκπαίδευση, ο τουρισμός και ο πολιτισμός να ζωντανέψουν όλη την Αιτωλ/νία αλλά και την ευρύτερη ενδοχώρα της δυτικής Ευρυτανίας. Πρέπει να αποκτήσουμε ισχυρή φωνή στον εθνικό σχεδιασμό. Η αποδυνάμωση του Αγρινίου αποδυναμώνει ολόκληρη την Αιτωλ/νία αλλά και μέρος της Ευρυτανίας.
5.- Η αναζήτηση λύσης δεν είναι στο ποιός φταίει αλλά στη δημιουργία συνθηκών ώστε κανένας να μην αγνοεί την πραγματικότητα. Η <<Έκθεση υπανάπτυξης>> μπορεί και πρέπει να γίνει εργαλείο ισχυρής διεκδίκησης. Θα μπορούσε κάθε φθινόπωρο να ξετυλίγεται δημόσια η έκθεση ώστε να δημοσιοποιείται, να απευθύνεται στην Κυβέρνηση, στα Υπουργεία, στην Περιφέρεια, στους Ευρωβουλευτές και σε όλους τους θεσμικούς φορείς. Να τίθενται συγκεκριμένοι στόχοι. Την επόμενη χρονιά να γίνεται απολογισμός που θα απαντάει τι ζητήσαμε; Τι υποσχέθηκαν; Τι έγινε; Τι δεν έγινε; Γιατί δεν έγινε; Έτσι η διεκδίκηση θα γίνει θεσμός, θα αποκτήσει οντότητα, γιατί όχι και ρωμαλεότητα αφού σταδιακά θα συρρέουν διάφορες κοινωνικές ομάδες της περιοχής μας να προβάλλουν ή και να διαμαρτυρηθούν για τα αιτήματά τους. Η Έκθεση θα αποκτήσει ιστορική συνέχεια, με παρακολούθηση, με μνήμη και τεκμηρίωση. Δεν θα είναι σκέτη κραυγή αγωνίας. Θα είναι ετήσιος καθρέφτης της πολιτείας απέναντι στην Αιτωλ/νία.
6.-Δεν πρέπει να αφεθούμε στον εφησυχασμό. Ίσως κάποιοι θεωρήσουν ότι η Έκθεση θα αποπνέει απαισιοδοξία ή μιζέρια. Εγώ πιστεύω ακριβώς το αντίθετο. Απαισιοδοξία και κακομοιριά είναι να βλέπεις τον τόπο σου να μαραζώνει και να μη κάνεις τίποτα. Αισιοδοξία είναι να καταγράφεις την πραγματικότητα, να την αναδεικνύεις και να απαιτείς λύσεις. Αισιοδοξία είναι να μη διστάζεις να αναμετρηθείς κόσμια και θεμιτά με δυσκολίες και παθογένειες που πάντα υπήρχαν ως τροχοπέδη στην πρόοδο.
7.-Το Αγρίνιο και η Αιτωλ/νία δεν ζητούν να αφαιρέσουν κάτι από άλλες περιοχές. Ζητούν να πάρουν αυτά που δικαιούνται. Ζητούμε ισόρροπη ανάπτυξη με υποδομές, με επενδύσεις, με ίσες ευκαιρίες και προοπτική για νέους ανθρώπους ώστε να παύσουμε να ζούμε σαν σε ξεχασμένη περιοχή της Ελλάδας. Στο χέρι μας είναι να περάσουμε από τον εφησυχασμό και τις επιφανειακές διαπιστώσεις στις αποφασιστικές πρωτοβουλίες κυρίως και πρωτίστως οι θεσμικά αρμόδιοι που οφείλουν να ανησυχούν για το κατάντημά μας.
8.-Η πρώτη Έκθεση Υπανάπτυξης της Αιτωλοακαρνανίας έστω και υποτυπώδης αρχικά, μπορεί και πρέπει να είναι η αρχή ώστε χρόνο με το χρόνο να βελτιώνεται κάθε φορά για την προκοπή του τόπου και των παιδιών μας. Εννοείται ότι σταδιακά η Έκθεση δεν θα είναι μόνο τόπος σκέτης διαμαρτυρίας. Θα εμπλουτισθεί διαφημιστικά για την ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων μας αλλά και με πολιτισμικές εκδηλώσεις όπως πρότεινα στο προαναφερόμενο άρθρο μου. Μείναμε πίσω και δεν πρέπει να αφεθούμε στην τύχη μας. Αξίζουμε επιτέλους μη αποδεχόμενοι την στασιμότητα, να μπούμε σε τροχιά ελπιδοφόρας ανάπτυξης. Ένας τόπος που συνηθίζει την εγκατάλειψη καταλήγει να θεωρείται μοιραίος. Όχι μόνο οι θεσμικοί ταγοί αυτού του τόπου αλλά και όλοι οι κάτοικοι δεν πρέπει να συμβιβαστούμε με αυτό.
9.-Καταλήγοντας θέλω να επισημάνω ότι πρωτεύει η συγκρότηση ανεξάρτητου και ευρείας αποδοχής φορέα υπεράνω χρωμάτων και κομμάτων. Ας μη γίνει η καχυποψία εμπόδιο στην παραπέρα πορεία μας και την φυγή μας προς το μέλλον. Είμαι αποστασιοποιημένος απ όλα τα κόμματα και ευθαρσώς τονίζω ότι δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Δεν θεωρώ απαραίτητη την συμμετοχή σε κανένα φορέα αν αυτό δημιουργήσει υποψίες που θα υπονομεύσουν το ξεκίνημα του εγχειρήματος. Ας έλθουν σε συνεννόηση οι προαναφερόμενοι φορείς του τόπου και καλοπροαίρετα να προτείνουν και συγκροτήσουν τον φορέα τον οποίο οφείλουμε όλοι να αποδεχθούμε και να στηρίξουμε. Εμπρός λοιπόν, ιδού καιρός ευοίωνος να οργανωθούμε και να ξεκινήσουμε.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Θ. ΜΑΚΡΗΣ
