Κοντά στον Χριστό η ανθρώπινη ζωή διαποτίζεται από αγάπη, χαρά και ειρήνη
Του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού
Έχουμε συχνά την τάση να θεωρούμε τα καλά και ευχάριστα που μας συμβαίνουν ως αυτονόητα. Αντίθετα, δεν θέλουμε να σκεφτόμαστε το ενδεχόμενο να μας συμβούν τα δυσάρεστα και θεωρούμε πως τα δύσκολα αφορούν πάντα τους άλλους.
Αυτή η στάση ζωής, πέραν του γεγονότος ότι δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια, καθώς, ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί το ο,τιδήποτε στον καθέναν μας, επιφέρει στην ψυχή και μια αρνητική συνέπεια: Νομίζοντας πως έχουμε εξασφαλισμένες τις ευεργεσίες, ατονεί μέσα μας η ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, στον Οποίο προστρέχουμε, κυρίως, όταν αισθανθούμε πως κάτι μας απειλεί η κάτι μας λείπει.
Καθώς οι περισσότεροι από εμάς δέχτηκαν, από τα παιδικά τους κιόλας χρόνια, το δώρο της πίστεως για τον Χριστό και την Εκκλησία Του, δεν έχουμε εμπειρία μιας ζωής στερημένης από την Θεία Χάρη και την θεϊκή προστασία. Για τον λόγο αυτό, συχνά ξεχνάμε από πόσους κινδύνους μας προφυλάσσει ο Επουράνιος Πατέρας μας. Για τον λόγο αυτόν, ο Απόστολος Πέτρος, στην πρώτη Επιστολή του, θέλοντας να μας οδηγήσει στην διαρκή εγρήγορση αλλά και στην διαρκή ευγνωμοσύνη, δεν διστάζει να παρομοιάσει τον Διάβολο με λέοντα που βρυχάται και περιφέρεται γύρω μας, αναζητώντας τρόπους να κατασπαράξει την ψυχή μας (5:8).
Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή αποσκοπεί στους ίδιους πνευματικούς στόχους: Μέσω της τραγικής και φρικαλέας καταστάσεως των δύο δαιμονισμένων στην περιοχή των Γεργεσηνών, παίρνουμε μια γεύση των κινδύνων που διατρέχει ο κάθε άνθρωπος, όταν συστηματικά και αμετανόητα επιμένει να ζει χωρίς Θεό. Ζωή δίπλα στα μνήματα των νεκρών, όψεις φρικαλέες, κραυγές απόκοσμες, φόβος και αποστροφή για όσους τους πλησίαζαν. Αυτά ήταν τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων αυτών, των κυριευμένων από δαιμονικές δυνάμεις, χωρίς την προστασία Εκείνου που έχει την δύναμη και την εξουσία να απομακρύνει κάθε εχθρό και πολέμιο της ανθρώπινης υπάρξεως και να χαρίζει την γαλήνη και την χαρά.
Θαύμα μεγάλο πραγματοποιεί σήμερα ο Χριστός μας και σκορπίζει στον κόσμο την βεβαιότητα πως το σκοτάδι και η φρίκη δεν είναι η τελική μοίρα της ανθρωπότητος. Αντίθετα, κοντά στον Χριστό, η ανθρώπινη ζωή διαποτίζεται από αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, καλοσύνη, αγαθότητα, πίστη, πραότητα, εγκράτεια. Αυτά είναι τα δώρα του Αγίου Πνεύματος, όπως τα παρουσιάζει σήμερα το απόσπασμα της Επιστολής του Αποστόλου Παύλου προς τους Γαλάτας που μόλις ακούσαμε (5:22-23). Και ανάμεσα σε αυτά, το μεγαλύτερο και το πλέον ευεργετικό, το σημαντικότερο και το πλέον λυτρωτικό, είναι η Χάρις του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Του μυστηρίου εκείνου, που εξασφαλίζει στον άνθρωπο την δύναμη και την προστασία εναντίον κάθε επιβουλής του Διαβόλου και τον καθιστά πολίτη της Βασιλείας των Ουρανών, μέσω της ενώσεως με τον Θεάνθρωπο νικητή του θανάτου, Ιησού Χριστό.
Όποιος συνειδητοποιεί την άπειρη ευεργεσία που του εξασφαλίζει η Θεία Κοινωνία, δεν είναι δυνατόν να μην διακατέχεται από βαθιά ευγνωμοσύνη προς τον σωτήρα Χριστό, κάθε φορά που γεύεται το Σώμα και το Αίμα Του. Ακριβώς στο σημείο αυτό της Θείας Λειτουργίας, και αφού έχει ακουστεί ο παιάνας της νίκης «Είδομεν το φως το αληθινόν…», ο Ιερέας μας καλεί να συμμετάσχουμε κι εμείς, με τις λιγοστές δυνάμεις μας, στην αιώνια δοξολογία του Θεού, λέγοντας: «Ευλογητός ο Θεός ημών πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν».
Είναι ελάχιστες οι λέξεις αυτές, προκειμένου να εκφράσουν την χαρά και την λαμπρότητα της ψυχής, η οποία έχει δεχτεί την Θεία Κοινωνία. Γι’ αυτό, μέσω του χορού των ιεροψαλτών, αναφωνούμε: «Ας γεμίσει η ύπαρξή μας από την δοξολογία Σου, Κύριε, ώστε να υμνούμε την δόξα Σου, διότι μας αξίωσες να κοινωνήσουμε των αγίων μυστηρίων Σου. Κράτησέ μας σταθερούς μέσα στον δικό Σου αγιασμό που μόλις δεχθήκαμε, ώστε όλη την ημέρα, κάθε ημέρα, να μελετούμε και να εφαρμόζουμε το δίκαιο θέλημά Σου».
Είναι πλέον η σειρά του Ιερέα να μας θυμίσει πως, η καρποφορία των απείρων δωρεών που δεχθήκαμε μέσω της Θείας Κοινωνίας, εξαρτάται από την δική μας στάση. Συνειδητοποιούμε, άραγε, το μέγιστο Μυστήριο, στο οποίο μόλις πήραμε μέρος; Συγκλονίζεται, άραγε, η ψυχή μας από βαθιά ευγνωμοσύνη για Εκείνον που μόλις μας έκανε συμμέτοχους της άπειρης αγάπης Του; Συναισθανόμαστε πόσο αδύναμοι είμαστε χωρίς την δική Του διαρκή προστασία; Όλα αυτά περικλείονται στην πρόσκληση που αυτήν την στιγμή μας απευθύνει, λέγοντας: «Ας σταθούμε όρθιοι. Τώρα που μεταλάβαμε τα θεία, άγια, άχραντα, αθάνατα, επουράνια και ζωοποιά, φρικτά μυστήρια του Χριστού, ας ευχαριστήσουμε άξια τον Κύριο. Θεέ μου, βοήθησέ μας και σώσε μας, ελέησέ μας και σε όλα διαφύλαξέ μας, με την χάρη Σου. Αφού ζητήσαμε όλη η ημέρα σήμερα να είναι αληθινά ημέρα του Θεού, αγία, ειρηνική και αναμάρτητη, ας αφήσουμε τώρα ο καθένας μας κι όλοι μαζί τον εαυτό μας κι όλη μας την ζώή στα χέρια του Θεού μας Ιησού Χριστού».
Και ολοκληρώνει ο Ιερέας την ευχαριστία προς τον Θεό με μια τελευταία ευχή, γεμάτη δοξολογία αλλά και ικεσία: «Σε ευχαριστούμε, φιλάνθρωπε Δέσποτα, ευεργέτη των ψυχών μας, γιατί και σήμερα μας αξίωσες να μεταλάβουμε τα επουράνια και αθάνατα μυστήριά Σου. Κάμε ίσιο και σώστό το δρόμο μας, στήριξέ μας όλους μέσα στο φόβο σου, φρούρησε την ζωή μας, στερέωσε τα βήματά μας· με τις ευχές και τις ικεσίες της ένδοξης Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας κι όλων των Αγίων σου».
Τί επιδιώκει η υπέροχη αυτή ευχή; Επιδιώκει να διευρύνει τον χρόνο. Επιδιώκει να μετατρέψει τις λίγες στιγμές που διήρκησε η Θεία Κοινωνία σε διαρκή σχέση με τον Θεό κάθε ημέρα, κάθε λεπτό. Επιδιώκει να μας στρέψει προς τον Κύριο, ούτως ώστε να καταθέσουμε μπροστά στον θρόνο Του, αφ’ ενός την αδυναμία μας να κρατήσουμε άσβεστη την φλόγα του μυστηρίου, αλλά και αφ’ ετέρου την ικεσία μας να σπεύσει Εκείνος να στερεώσει την ψυχή μας, να οχυρώσει τη ζωή μας και να μας αποκαλύπτει διαρκώς το θέλημά Του.
Πλαστήκαμε υιοί και θυγατέρες Θεού. Ο προορισμός μας είναι η διαρκής σχέση με τον Δημιουργό Πατέρα μας. Η χαρά, που τόσο ζητάμε στην ζωή, αναδύεται πλουσιοπάροχα και αδαπάνητα από το δικό Του πρόσωπο. Κάθε φορά που γευόμαστε την Χάρη του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, αντιλαμβανόμαστε πόσο μάταιες είναι οι χαρές του κόσμου τούτου και πόσο ανούσια τα σχέδια και οι επιδιώξεις μας. Κοινός πόθος όλων μας, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, είναι η ένωσή μας με τον Χριστό. Αυτή είναι η αγιότητα. Πλαστήκαμε με την δυνατότητα, όλοι και όλες, να γίνουμε άγιοι.
Τον δρόμο της αγιότητος μας τον υποδεικνύει καθημερινά η Εκκλησία, μέσω της πνευματικής ζωής, της ασκήσεως, της διδασκαλίας του θελήματος του Θεού και της συμμετοχής μας στα άγια Μυστήρια. Το πλήρωμα της αγιότητος όμως δεν επιφέρουν οι δικές μας προσπάθειες, αλλά η δική Του παρουσία. Αγιότητα είναι ο ίδιος ο Χριστός. Τις ασθενείς δυνάμεις μας έρχεται Εκείνος να αναπληρώσει, ώστε να γίνουμε μέτοχοι της δικής Του απόλυτης αγιότητος. Όσο Τον πλησιάζουμε, τόσο ας Τον αναζητούμε. Όσο τον ατενίζουμε, τόσο ας ποθούμε να Του μοιάσουμε. Όσο αντιλαμβανόμαστε δίπλα μας την άγρυπνη προστασία Του, τόσο ας Τον δοξολογούμε, λέγοντας, μέσω των λόγων του Ιερέα, ο οποίος προφέρει τώρα τον επίλογο των ευχαριστηρίων ευχών: «Ότί συ ει ο αγιασμός ημών και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πάτρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων».
