Η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί την μεγάλη και οριστική λύση της τραγωδίας του ανθρώπου
Του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού
Ολοκληρώνεται σήμερα η Διακαινήσιμος εβδομάδα, η πρώτη εβδομάδα μετά το κοσμοσωτήριο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου. Διανύσαμε επτά ημέρες χαράς ανείπωτης, εμπειρίας αθανασίας, ανακαινίσεως του γένους των ανθρώπων, εισόδου στην Βασιλεία των ουρανών και ενώσεως με τον Αναστημένο Αρχηγό της ζωής.
Τίποτε όμως δεν τελείωσε. Η Αναστάσιμη χαρά συνεχίζει να κατακλύζει τα πάντα. Σε εμάς επαφίεται να αφήσουμε κατά μέρος τους φόβους και τις αμφιβολίες μας και να παραδώσουμε ολόκληρη την ζωή μας στα χέρια του Χριστού, του μόνου ισχυρότερου της φθοράς και του θανάτου.
Φόβοι και αμφιβολίες είχαν κυριέψει και την ψυχή του αγίου Αποστόλου Θωμά, όταν οι αδελφοί του, τού ανήγγειλαν πως ο αγαπημένος τους Διδάσκαλος έχει αναστηθεί και πως, όσο εκείνος έλειπε, παρουσιάστηκε ολοζώντανος μπροστά στα μάτια τους.
«Εάν δεν δω με τα μάτια μου, δεν πιστεύω» (Ιω. 20: 25), ήταν η αντίδρασή του, όπως μας την περιγράφει το σημερινό Ευαγγέλιο.
Πώς να κατηγορήσει κανείς τον Θωμά για την αμφιβολία του; Πώς να μην κατανοήσει την ανθρώπινη ανάγκη του για απτές αποδείξεις; Συγκατένευσε, λοιπόν, ο Κύριος στην ανθρώπινη αδυναμία του και εμφανίστηκε ενώπιόν του, απλώνοντας προς αυτόν τα πληγωμένα χέρια Του και αποκαλύπτοντας την λογχισμένη πλευρά Του. Τί άλλο μπορούσε, πλέον, να ζητήσει ο δύσπιστος Απόστολος; «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου!» (Ιω. 20: 28), αναφώνησε.
Από τότε, άπειρα θαύματα, άπειρες εμφανίσεις του Κυρίου μας, της Παναγίας Θεοτόκου και των αγίων πραγματοποιήθηκαν και πραγματοποιούνται μέχρι τις ημέρες μας, για να ενισχύουν την πίστη μας στην δύναμη της Αναστάσεως και στην διαρκή ζωντανή παρουσία του Αναστημένου Χριστού και των αγίων Του ανάμεσα μας.
Μεγαλύτερη, όμως, απόδειξη της παρουσίας αυτής δεν υπάρχει από την ίδια την Θεία Λειτουργία, όπου και όποτε αυτή πραγματοποιείται. Η Θεία Λειτουργία είναι ο υπέρτατος τρόπος συναντήσεώς μας με τον Χριστό, όπως Εκείνος τον υπέδειξε κατά την φοβερά εκείνη νύκτα του Μυστικού Δείπνου. Και μάλιστα, όχι μόνον συναντήσεως αλλά και συμμετοχής στον θάνατο και την Ανάστασή Του. Εκείνος είναι που, μέσω του άρτου και του οίνου, παρέδωσε σε εμάς το Σώμα του και το Αίμα Του ως μια διαρκή δυνατότητα ενώσεως μαζί Του.
Σε κάθε Θεία Λειτουργία, καθώς ο ιερέας, πάνω στην Αγία Τράπεζα, αντικρύζει τον ίδιο τον Χριστό, παρευρίσκεται μυστικά στο τελευταίο εκείνο δείπνο, κρατά στα χέρια του το ψωμί και το κρασί, που με την χάρη του Παναγίου Πνεύματος έχουν ήδη μεταβληθεί σε Σώμα και Αίμα Χριστού και καλεί όλους τους πιστούς να γίνουν μάρτυρες αλλά και αποδέκτες της σταυρικής θυσίας του Θεανθρώπου. Αυτό είναι το περιεχόμενο της κορυφαίας στιγμής της Θείας Λειτουργίας, της Αγίας Αναφοράς, στην οποία είναι προσκεκλημένοι οι πάντες.
Αμέσως μετά την μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού, ο ιερέας μνημονεύει όλους τους δικαίους και τους αγίους της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, με κορυφαία την Παναγία, Άχραντη, Υπερευλογημένη, Ένδοξη Δέσποινα Θεοτόκο και αειπάρθενο Μαρία. Κατόπιν, μνημονεύει τα εκατομμύρια των μελών της Εκκλησίας, τα οποία άφησαν αυτό τον κόσμο με την ελπίδα της Αναστάσεως. Πλησιάζει, πλέον, η ώρα να φτάσει στο παρόν και να μνημονεύσει τους ζώντες, στους οποίους ανήκουμε κι εμείς.
«Θυμήσου, Κύριε», αναφέρει, «όλους τους ορθοδόξους επισκόπους, που κηρύττουν ορθά τον λόγο της αλήθειας σου, όλους τους πρεσβυτέρους και τους διακόνους του Χριστού και όλους τους μοναχούς. Ακόμα, σου προσφέρουμε αυτήν εδώ τη λογική λατρεία για τον κόσμο, για την αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία· για όλους, που ζούνε τη ζωή τους με αγνότητα και σεμνότητα· για τους πιστούς και φιλόχριστους άρχοντές μας, για όλα τα μέλη της κοσμικής εξουσίας και το στρατό της πατρίδας μας. Δωσ’ τους, Κύριε, να κυβερνούν ειρηνικά, για να ζούμε κι εμείς, μέσα σε γαλήνη, ήρεμη και ήσυχη την ζωή μας, όλο ευσέβεια και σεμνότητα».
Με βαθιά πίστη, μέσω των λόγων αυτών που απαγγέλλει ο ιερέας, αισθανόμαστε την ανάγκη να ζητήσουμε την βοήθεια του Θεού για όλους εμάς που αποτελούμε την στρατευομένη Εκκλησία. Την Εκκλησία που, αν και έχει στραμμένη την ματιά της με ακράδαντη ελπίδα προς την Επουράνια Βασιλεία, δοκιμάζεται καθημερινά από χίλιους δύο πειρασμούς που απειλούν την ίδια και τον κάθε πιστό ξεχωριστά. Ιδιαίτερα μάλιστα προσευχόμαστε για εκείνους που έχουν την ευθύνη δύσκολων και καθοριστικών αποφάσεων για την καθημερινή μας ζωή· εκείνων που μας διοικούν και, με τις αποφάσεις τους, ρυθμίζουν την καθημερινή μας ζωή. Αναγνωρίζουμε το δύσκολο έργο τους, έχουμε επίγνωση των πειρασμών που αντιμετωπίζουν και, για τον λόγο αυτό, έχουν ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη του θείου φωτισμού.
Ανάλογη ανάγκη έχουν και τα μέλη της Εκκλησίας, τα οποία έχουν αναλάβει την ευθύνη της πνευματικής καθοδηγήσεως του λαού του Θεού· οι πρεσβύτεροι, οι διάκονοι και οι πνευματικοί διδάσκαλοι που έχουν την ευθύνη να καθοδηγούν τον λαό, σύμφωνα με τον λόγο του Ευαγγελίου και την διδασκαλία των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας. Και, βεβαίως, επικεφαλής όλων αυτών βρίσκεται ο Επίσκοπος, τον οποίον ιδιαιτέρως μνημονεύουμε:
«Πρώτα να θυμηθείς, Κύριε», προσεύχεται ο ιερέας, «τον Επίσκοπό μας και να τον χαρίσεις στην Εκκλησία σου ειρηνικό, ακέραιο, αξιοσέβαστο, υγιή, πολύχρονο και να διδάσκει ορθά τον λόγο της αληθείας σου».
Είναι απόλυτα δικαιολογημένη η ιδιαίτερη αυτή μνημόνευση, γιατί ο Επίσκοπος είναι επικεφαλής της μάχης εναντίον όλων εκείνων που απειλούν την Εκκλησία και την ενότητά Της· των αιρετικών, των αμαθών και γενικώς όλων των εμπαθών ανθρώπων εντός και εκτός Εκκλησίας, οι οποίοι, με τον λόγο και τα έργα τους, θέτουν σε κίνδυνο την σωτηρία των ψυχών όλων μας.
Δεν μπορούμε όμως να ξεχάσουμε και όλους εκείνους που υποφέρουν και προσφέρουν: «Θυμήσου, Κύριε», συνεχίζει ο ιερέας, «εκείνους που ταξιδεύουν στην θάλασσα και στην στεριά, τους αρρώστους, τους ανήμπορους, τους αιχμαλώτους, για να σωθούν. Θυμήσου, Κύριε, όσους συνεισφέρουν στις άγιες Εκκλησίες σου, και όσους θυμούνται τους φτωχούς, και σ’ όλους εμάς στείλε τα ελέη σου».
Καθώς η ευχή της Αγίας Αναφοράς φτάνει στο τέλος της, ο ιερέας θυμίζει και την δική μας ευθύνη, προκειμένου να μνημονεύσουμε όλους εκείνους που ανήκουν στον οικογενειακό, φιλικό και κοινωνικό μας κύκλο. Όλους εκείνους που έχουν ανάγκη την προσευχή μας, εκείνους, των οποίων γνωρίζουμε τις δυσκολίες και την ταραχή που αντιμετωπίζουν: «Και ων έκαστος κατά διάνοιαν έχει, και πάντων και πασών», δηλαδή, «Ας Μνημονεύσουμε και όποιους ο καθένας έχει στον νου του, και όλους και όλες».
Η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί την μεγάλη και οριστική λύση της τραγωδίας του ανθρώπου. Ο θάνατος, ο μεγάλος εχθρός της υπάρξεώς μας, το τρομερό όπλο του διαβόλου, στον οποίο εμείς δώσαμε το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει εναντίον μας, έχει χάσει πλέον την δύναμή του. Μια ζωή απέραντης χαράς και μακαρίας αιωνιότητος αναμένει όλους μας.
Το γεγονός όμως αυτό απαιτεί και την δική μας συμμετοχή. Μέσω της πίστεως και της ολόψυχης συμμετοχής μας στην μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας, ενώνουμε την ύπαρξή μας με το Αναστημένο Σώμα του Χριστού και γινόμαστε μέτοχοι του θριάμβου Του.
Σε κάθε Θεία Λειτουργία ανανεώνονται και ενισχύονται οι δεσμοί μας με το Αναστημένο Του Σώμα. Κάθε φορά που δεχόμαστε την Θεία Κοινωνία, μεταβαλλόμαστε σε δικά Του μέλη και απολαμβάνουμε την θεία υιοθεσία, γενόμενοι υιοί και θυγατέρες Θεού κατά χάριν.
Ας μην περιφρονήσουμε ποτέ αυτό το θείο δώρο. Ας μην αδιαφορήσουμε ποτέ για το μέγα αυτό μυστήριο. Η Θεία Λειτουργία ας αποτελεί την προσωπική μας οδό προς την Επουράνια πατρίδα και ας αναφωνούμε μαζί με τον Απόστολο Θωμά, σε όλη μας την ζωή: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!».
