Όπου η Παναγία, εκεί και η Εκκλησία
Του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού
Τα Εισόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου συνιστούν μία από τις σημαντικότερες εορτές του εκκλησιαστικού έτους. Από την στιγμή της Εισόδου της Θεοτόκου στον Ναό του Σολομώντος, στα Άγια των Αγίων, ανοίγεται ο δρόμος για την υλοποίηση του σχεδίου του Θεού να σώσει τον άνθρωπο. Άλλωστε, αυτό το κάνουν ξεκάθαρα όλοι οι ύμνοι που αναφέρονται στην εορτή, από το απολυτίκιο μέχρι και τις καταβασίες των Χριστουγέννων, που αρχίζουν από σήμερα να ψάλλονται στις Εκκλησίες μας.
Η εορτή αυτή είναι «το προοίμιον της ευδοκίας του Θεού» στους ανθρώπους, η προκήρυξη της σωτηρίας των ανθρώπων, η αναγγελία του Χριστού και η πραγματοποίηση του σχεδίου της θείας οικονομίας.
Η Παναγία ήρθε στον κόσμο μετά από μακρά περίοδο ατεκνίας των γονέων της, Ιωακείμ και Άννης, οι οποίοι όμως δεν έχασαν ποτέ τις ελπίδες τους στον Θεό. Τους χάρισε την Παναγία, όταν βρίσκονταν στα γεράματά τους, μετά από πολλή προσευχή αλλά και τάμα στον Θεό να την αφιερώσουν σε Αυτόν. Όταν, λοιπόν, συμπληρώθηκαν τα τρία έτη από την γέννησή της, έπρεπε να την οδηγήσουν στον Ναό του Σολομώντος προς εκπλήρωση του τάματός τους.
Σύμφωνα με τα απόκρυφα κείμενα, συνοδεύονταν η μικρά Μαρία με πομπή, από παρθένα κοριτσάκια με αναμμένες λαμπάδες στα χέρια. Εκεί την υποδέχθηκε ο προφήτης Ζαχαρίας, πατέρας του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και την εισόδευσε στα Άγια των Αγίων, χώρο που μόνο ο Αρχιερέας εισερχόταν, άπαξ του έτους. Εκεί παρέμεινε η Παναγία μας μέχρι και τα δεκαπέντε έτη της εν προσευχή, τρεφομένη από άγγελο, τον οποίο συνδέει η παράδοση με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ.
Μέσα στα Άγια των Αγίων, στο σπουδαιότερο μέρος του Ναού, υπήρχαν η Κιβωτός της Διαθήκης, η οποία ήταν χρυσή και πάνω απ’ αυτή ήταν δύο χρυσά ομοιώματα των Χερουβίμ και μέσα της είχε τις λίθινες πλάκες των δέκα εντολών. Βρισκόταν επίσης, η στάμνα με το μάννα και η ράβδος του Ααρών, που βλάστησε θαυματουργικώς.
Όλα αυτά τα ιερά αντικείμενα είχαν από αιώνες χαθεί και ο ιερός αυτός χώρος ήταν άδειος, κενός, όταν εισήλθε η Θεοτόκος. Ο Άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας εξηγεί αυτήν την έρημη κατάσταση του Ιερού, λέγοντας πως η παρουσία της Παναγίας μας εκεί, έδωσε ερμηνεία και ουσία σε όλον αυτόν τον χώρο, διότι τα Ιερά αυτά σκεύη προτύπωναν και προεικόνιζαν το πρόσωπο της Κυρίας Θεοτόκου.
Η Παναγία ήταν η πραγματική Κιβωτός της Διαθήκης, που δέχθηκε μέσα της τον ίδιο τον νομοθέτη και νομοδότη Θεό. Αυτή είναι η στάμνα που κράτησε μέσα της τον Άρτο της Ζωής, τον Χριστό. Εκείνη είναι η ράβδος, που βλάστησε παραδόξως τον Λόγο του Θεού. Και όπως η Κιβωτός της Διαθήκης σκεπάζονταν με τα χρυσά φτερά των Χερουβίμ, έτσι και την Παναγία την σκέπασε όχι Άγγελος, αλλά αυτό το Πνεύμα το Άγιο και γέννησε τον Υιό του Θεού. Η ίδια ουσιαστικά ήταν τα αληθινά και ζωντανά Άγια των Αγίων!
Η Θεοτόκος είναι η πόλις του ζωντανού Θεού. Είναι η σκηνή που εισήλθε άπαξ ο Μέγας Αρχιερέας, ο Χριστός και με το Αίμα Του ράντισε την ανθρωπότητα και την καθάρισε από την αμαρτία. Όπου όμως η Παναγία, εκεί και η Εκκλησία.
Εμείς πλέον, μπαίνουμε μέσα στον Ιερό Ναό και βλέπουμε πάνω στην Αγία Τράπεζα να υπάρχουν όχι δύο λίθινες πλάκες, αλλά ο ίδιος ο Θεός, που σαρκώθηκε μέσα στην Θεοτόκο. Γι’ αυτόν τον λόγο ο Άγιος Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, πως μέσα στην Εκκλησία οφείλουμε να εισερχόμαστε άξια και ενσυνείδητα. Αντί για στολή να προσφέρουμε καλά έργα, την εργασία των εντολών και τις αρετές μας.
Αδελφοί, όπως η Παναγία μας έδωσε όλο τον εαυτό της στον Θεό, ας δώσουμε και εμείς κάτι για την σωτηρία μας, ώστε να μην είμαστε άκαρποι. Με αυτό τον τρόπο ο Τριαδικός Θεός θα σκηνώσει μέσα μας, ώστε κάθε άνθρωπο που έπλυνε την ψυχή του με το Αίμα του Χριστού, να την κάνει Άγια των Αγίων και να σκηνώσει σ’ αυτόν.









