Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και μέχρι σχεδόν τα μέσα της δεκαετίας του 1990 –πριν τα Χρηματιστήρια και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το πολιτικό σύνθημα που κυριαρχούσε στους λαικούς χώρους του Αγρινίου, πλατεία, καφετέριες, ταβερνάκια και ουζερί, για τις εθνικές και δημοτικές εκλογές ήταν το «Θάλασσα στο Αγρίνιο».
Η διάσταση του συνθήματος βέβαια ήταν σκωπτική και περιπαικτική καθώς υποδήλωνε πως τίποτε ουσιαστικό δεν γίνονταν σε μια ολόκληρη περιοχή μεταξύ της, Κλεισούρας και του Αχελώου, που βρίσκονταν πίσω και από τον ήλιο, πως οι πολιτικοί δούλευαν τους κατοίκους και πως οι κάτοικοι το καλαμπούριζαν με διάφορα ευτράπελα συνθήματα.
Όπως θα έλεγε και ο Λευτέρης ο μελωδός το κέντρο του καλαμπουριού και της συνομοσιολογίας ήταν η καφετέρια του Ματραλή, με το διαβόητο φραπέ, καθώς και τα ουζερί γύρω από την κεντρική πλατεία. Εκεί μαζεύονταν μερικά από τα εξυπνότερα μυαλά της όμορφης- ακόμα τότε- κηπούπολης του Αγρινίου, που τα περισσότερα κάηκαν στις εποχές που ακολούθησαν, πέθαναν, αποσύρθηκαν, περιθωριοποιήθηκαν, τρελάθηκαν κ.ο.κ. Ποιος δε γνώριζε το Σενιόρ, το Χρηστάρα Ιορδανίδη, τον Πάνο Βλαχόπουλο, το Βασίλη το ναυτικό με το φίλο του τον Καπετάνιο, το Θόδωρο Ζάβρα, το Γρηγόρη το δικηγόρο, τον Κελεμπία και πολλούς άλλους.
Οι συζητήσεις, επι παντός επιστητού, ακόμη και για τα μη επιστητά, κατέληγαν στο σύνθημα «Θάλασσα στο Αγρίνιο».
Ακόμη τότε τα σπίτια ήταν χαμηλά – μέχρι δύο ορόφους- γεμάτα κήπους, λουλούδια και μυρωδιές, τα καλοκαίρια με αφόρητη ζέστη, που όμως οι Αγρινιώτες την άντεχαν και οι χειμώνες με τρομερή υγρασία. Σε αυτό το περιβάλλον κανένας δεν ενδιαφέρονταν για τα λεφτά- για τα φράγγα- το αντίθετο, όσοι είχαν κάποια οικονομική άνεση δεν προκαλούσαν καθόλου, βοηθούσαν όπου μπορούσα και ήταν αξιαγάπητοι αριστεροί – ένα είδος που σήμερα εξαφανίσθηκε παντελώς.
Βέβαια, το Αγρίνιο, παρότι η πόλη της αντίστασης, δε μπόρεσε να αντισταθεί στις εξελίξεις που ήρθαν από το 2004 και μετά.
Τα αξιακά πρότυπα άλλαξαν, το χρήμα κυριάρχησε, οι παλιότεροι μαζί με τις παράξενες ιδέες τους χάθηκαν, τα σπίτια με τους κήπους γκρεμίσθηκαν για να φτιαχθούν οι πολυκατοικίες με αντιπαροχή, μερικές συμπαθητικές και οι περισσότερες απλά ντορμιτόρια, οι παλιές καφετέριες και τα ουζερί εκσυγχρονίσθηκαν.
Και τι έμεινε από όλα αυτά;
Μόνο το σύνθημα «Θάλασσα στο Αγρίνιο».
Και να, που τον Ιούνη του 2023 πραγματοποιήθηκε, καθώς σύμφωνα με τα τοπικά μέσα, ο Δήμος Αγρινίου, μαζί με τον Παναιτωλικό και άλλους διοργάνωσαν πρωτάθλημα Beach- Volley στη μικρή πλατεία δίπλα στο γήπεδο του Παναιτωλικού.
Και καθώς όλοι στο Αγρίνιο γνωρίζουν παραλία δίχως θάλασσα δεν υφίσταται, άρα, επι τέλους, ήλθε η Θάλασσα στο Αγρίνιο. Με αυτό τον τρόπο μια ολόκληρη εποχή φαίνεται να κλείνει οριστικά και έτσι οι νεότεροι ας ψάξουν να ανακαλύψουν νέα συνθήματα, ιδέες και καλαμπούρια για να αντιμετωπίσουν με πλάκα την επερχόμενη οικονομικό- πολιτική και πολιτιστική δυστοπική κατάσταση πραγμάτων και να διαμορφώσουν – αν μπορούν και είναι εφικτό πλέον- ένα νέο όμορφο αστικό περιβάλλον, μια νέα Κηπούπολη, για το αειθαλές Αγρίνιο.
Γράφει ο Καυσοκαλυβίτης
