Μεγάλες ζημιές καταγράφονται στη Μπούκα Αμφιλοχίας από την κακοκαιρία. Αγανάκτηση στους κατοίκους και βαριά αίσθηση ότι το χωριό έχει ξεχαστεί από όλους.
Ζουν ξανά και ξανά το ίδιο σκηνικό, αυλές πλημμυρισμένες, δρόμοι αδιάβατοι, άνθρωποι εγκλωβισμένοι στα ίδια τους τα σπίτια, σαν να βρίσκονται σε ένα χωριό που δεν ανήκει πια σε καμία διοικητική μέριμνα.
Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο. Είναι χρόνιο, γνωστό, καταγεγραμμένο και επαναλαμβανόμενο. Κάθε κακοκαιρία αποκαλύπτει την ίδια αλήθεια, η Μπούκα δεν πνίγεται μόνο από τα νερά, αλλά και από τις υποσχέσεις που έμειναν στα χαρτιά.
Οι κάτοικοι μιλούν για εύκολες, πρακτικές παρεμβάσεις που θα μπορούσαν να μειώσουν δραστικά το πρόβλημα, όμως αντί για έργα βλέπουν μόνο λόγια.
Οι εικόνες είναι αποκαρδιωτικές. Νερά μέσα στις αυλές για μέρες, λάσπη μέχρι τα κατώφλια, άνθρωποι που δεν μπορούν να φτάσουν στο σπίτι τους, ηλικιωμένοι που ζουν με τον φόβο της επόμενης νεροποντής. Κάθε βροχή μετατρέπεται σε εφιάλτη. Και κάθε εφιάλτης αφήνει πίσω του την ίδια ερώτηση, πόσο δύσκολο είναι να ληφθούν τα στοιχειώδη μέτρα;
Η τοπική κοινωνία ζητά τα αυτονόητα. Καθαρισμούς, αποστραγγιστικά έργα, στοιχειώδη αντιπλημμυρική θωράκιση.
